Jesteś tutaj:

Szafirki - niewielkie kwiaty zwiastujące wiosnę

Jak prawidłowo uprawiać hiacynty?
Konwalia majowa
Narcyzy - uprawa i pielęgnacja
Niezapominajki - znane i lubiane kwiaty
Pierwiosnek (prymulka) w ogrodzie i doniczce
Sasanki - kwiaty zwiastujące wiosnę
Stokrotki - kwiaty znane i piękne
Śnieżyca - kwiat zagrożony wyginięciem
Tulipany - odmiany, uprawa i pielęgnacja

Szafirki - niewielkie kwiaty zwiastujące wiosnę

Szafirek (Muscari) jest rośliną cebulową z rodziny hiacyntowatych. Pochodzi z terenów śródziemnomorskich i Azji Mniejszej. Szafirki są niewielkie, ale bardzo atrakcyjne i łatwe w uprawie. Ta niepozorna roślinka jest dość znaczącym elementem przydomowego ogrodu, ponieważ swym kwitnieniem oznajmia nadejście wiosny. Barwą i nazwą nawiązuje do kamienia szlachetnego – szafiru. Jednak niektóre odmiany szafirka są błękitne, granatowe, a nawet ciemnofioletowe czy białe. Dobrze prezentuje się w ogródkach skalnych, na rabatkach lub jako dodatek do krzewów ozdobnych.


Gatunki


Roślina obejmuje około 50 gatunków, które różnią się między sobą głównie osiąganą wysokością i kolorem kwiatów. Najczęściej uprawianymi szafirkami są: armeński, groniasty, drobnokwiatowy, miękkolistny i wąskokwiatowy.

Szafirek armeński (Muscari armeniacum)

Szafirek armeński występuje w kilku odmianach: Grand Maitre – ciemnoniebieskie kwiaty z białymi brzegami, Blue Spike – kwiaty podwójne, intensywnie szafirowe, Fantasy Creation – kwiaty fioletowe, zebrane w gęste grona, Valerie Finnis – kwiaty błękitne. Bylina rośnie na wysokość 10−40 cm. Łodyga rośliny ma około 20 cm długości. Liście są koloru zielonego, zgięte w rynienkę, zazwyczaj kładące się na podłoże.

Szafirki ogrodowe

Szafirki ogrodowe

Szafirek groniasty (Muscari racemosum)

Szafirek groniasty jest byliną cebulową, która osiąga wysokość od 10 do 30 cm. Liście szafirka są równowąskie, odgięte i o długości 30−60 cm. Podczas kwitnienia liście więdną. Okwiat ma kształt podłużny i jajowaty, o długości dwa razy większej od szerokości. Kwiaty są kuliste w kolorze niebieskim, ciemnoniebieskim lub niebiesko-fioletowe i zebrane w grona. Szafirek groniasty kwitnie na przełomie kwietnia i maja. Rośnie w miejscach słonecznych, na suchszych łąkach i trawiastych zboczach. Jest kwiatem wonnym.

 
Szafirek drobnokwiatowy (Muscari botryoides)

Ten rodzaj szafirka dorasta do wysokości 10−35 cm. Na szafirek drobnokwiatowy składają się 2−3 długie, sztywne i szerokorównowąskie liście. Okwiat ma kształt kulistojajowaty, a kwiaty są lazurowoniebieskie. Szafirek drobnokwiatowy zwykle występuje w lasach liściastych, na miejscach słonecznych. Jest kwiatem bezwonnym.

Szafirki i narcyzy

Szafirki i narcyzy

Szafirek miękkolistny (Muscari comosum)

Szafirek miękkolistny osiąga wysokość 40−70 cm. Liście ma szerokie, równowąskie i rowkowane. Grono rośliny jest 40−100-kwiatowe i składa się z kwiatów płonnych i płodnych. Kwiaty płonne rosną na szczycie łodygi i mają barwę niebieską. Kwiaty płodne umieszczone są niżej niż płonne, mają dłuższe szypułki i są w kolorze brunatnym. Bylina rośnie w miejscach słonecznych, na suchych łąkach i polach. W Polsce szafirek miękkolistny znajduje się pod ochroną.

Szafirek wąskokwiatowy (Muscari tenuiflorum)

Jest byliną ciepłolubną o wysokości 40−70 cm. Liście szafirka wąskokwiatowego są równowąskie, wzniesione i o takiej samej długości jak głąbik. Grono kwiatowe składa się z około stu kwiatów. Kwiaty płonne, znajdujące się u góry, są fioletowoniebieskie, a czasem białe, kwiaty płodne – brązowawe, z zielonymi brzegami. Szafirek rośnie w miejscach słonecznych i trawiastych.

Szafirki uprawiane w doniczce

Szafirki uprawiane w doniczce

Uprawa i pielęgnacja


Bylina nie należy do roślin zbyt wymagających pod względem uprawy. Szafirki mogą rosnąć na każdym stanowisku, preferują jednak słoneczne do półcienia. Gleba powinna być półprzepuszczalna, żyzna, próchnicza i umiarkowanie wilgotna oraz nie zawierać resztek organicznych. Nasiona wysiewamy jesienią, zaś cebule wykopujemy, przesadzamy i sadzimy od czerwca do września. Rośliny sadzimy w skupiskach, najlepiej w rozsadzie 8×10 cm. Szafirki szybko się rozrastają, więc nie można też sadzić ich zbyt gęsto. Cebulki umieszczamy na głębokość do 10 cm. Rośliny mogą rosnąć w jednym miejscu nawet 5−7 lat, jednak warto je co kilka lat zmienić, ze względu na wyjaławianie się gleby. Potrzebują regularnego podlewania i nawożenia preparatami wieloskładnikowymi do końca maja, kiedy to przygotowują się do stanu spoczynku. Przekwitłe kwiaty należy usuwać, dzięki czemu roślina nie wytworzy nasion. Proces ten znacząco osłabia szafirki.

Szafirki

Szafirki


Choroby i szkodniki

 

Szafirki mogą zostać zaatakowane przez zgniliznę trądzikową, którą wywołuje grzyb Sclerotinia sclerotiorum. Wierzchołki liści rośliny zaczynają więdnąć i żółknąć, łuski cebuli stają się szare, przerośnięte grzybnią z czarnymi przetrwalnikami. Choroba jest o tyle groźna, że przenosi się wraz z cebulami i wykopaną ziemią. Zdrowe cebule, które zostaną uratowane, nie mogą być posadzone na tym samym miejscu, gdzie rosły chore. Rośliny można opcjonalnie opryskać. Bylina narażona też jest na wystąpienie zgnilizny pędzlakowej (penicylioza). Chorobę powodują grzyby z rodzaju Penicillium. Łuski cebul roślin zaatakowanych są twarde, suche, a z czasem stają się gąbczaste. Szczególnie narażone są cebule uszkodzone podczas zbioru, czyszczenia bądź sortowania. Przechowywanie cebul w dobrze wietrzonych pomieszczeniach oraz zaprawianie ich zapobiega pojawieniu się choroby.

Szafirki

Szafirki

Tekst: Edyta Fijołek
 

Koniecznie zobacz